تهران.13 آبان. ساعت 45/10:

 حمله كه كردند پريدم تو يك مطب فيزيوتراپي. من كه وارد شدم  فيزيوتراپ محترم كه اتفاقا كرواتي هم بود. در را بست و هرچه بقيه التماس كردند راهشان نداد.

از اين ور مرا هم نمي گذاشت بروم بيرون. بعد از ده دقيقه موعظه و نصيحت كردن بالاخره راضي شد بگذارد بروم بيرون.یک پیرزن بامزه ای نشسته بود تو مطب هی حرص میخورد که خاک بر سرت چقدر ترسویی بذار بچه های مردم بیاند تو.

بعدش نخودی خندید و گفت: اخه دختر پسر منم امروز اومدند تظاهرات!

......................................

تهران.13 آبان. ساعت  5/11: حمله كه كردند همه هجوم برديم داخل يك نانوايي. يك پيرمرد معلوم الحال به نانوا كه اتفاقا قيافه مذهبي هم داشت گفت: در را ببند اينها را بيرون كرد.

نانوا به پيرمرد تشر رفت كه در باز است هركس كه داخل بيايد قدمش روي چشم

نوبت به من كه رسيد گفتم: يك نان لطفا

خنديد و گفت مجبور نيستي براي ماندن اينجا حتما نان بخري!

.....................................

تهران 13 آبان . ساعت 12: آقاي بسيجي گونه اي داخل نانوايي امد و به نوجوان كم سن و سال سبر پوشي كه شعار داده بود: "اونكه ميگه عادله . دروغ ميگه قاتله"گفت: از اينجا برو تو كوچه بغلي. دنبالت مي گردند. اينجا بيايند بازداشتت مي كنند"

پسرك خيلي ترسيده بود و هول شده بود و ميخواست برود.

مردم كه ديگر حسابي كاركشته شدند جلويش را گرفتند و گفتند اين حقه است نرو.

نيم ساعت بعد با پسر نوجواني با لباس نارنجي همراه با مادر پيرش با يك سفره نان به به سمت خانه مي رفت.

و آن سوي خيابان همان آقاي بسيجي لباس شخصيها را فرماندهي مي كرد.

.......................................

روي پل هفت تير ايستاده بودم و از جمعيت بي شماري كه بي هدف و متفرق راه  مي رفتند فيلم مي گرفتم.

اقايي گفت: موبايلتان را خاموش كنيد

هول شدم و گفتم:ا... ببخشيد نشناختمان. نفهميدم لباس شخصي هستيد!

......................................  

نميدانم تا چه اندازه اهل شعريد و تا چه حد عليرضا قزوه را مي شناسيد. عليرضا قزوه شاعر با استعدادي است كه سالها پيش "از نخلستان تا خيابان" را سروده بود و در آن مجموعه بدترين اهانت ها را به آيت الله منتظري و دگر انديشان روا داشته بود. سالها بعد يكي از اساتيد ادبيات دانشگاه تهران مجموعه "شبلي و آتش" قزوه را به من داد و گفت: "قزوه شاعر بااستعدادي است كه با سياسي شدنش استعدادش را هرز داده است". عليرضا قزوه اخيراً شعري در مورد حوادث بعد از انتخابات سروده است كه حاميان دولت ذوق زده كرده است. اما به نظر من قشنگ تر از شعر قزوه پاسخي است كه شاعر با ذوقي به او داده است. هردو شعر را مي آوردم قضاوت با شما:  

شعر عليرضا قزوه:

جوحي به حج واجب ماه رجب رسيد
همراه شيخنا كه به درك رطب رسيد

مي‌خواست تا شراب طهوري دهد به ما
جوشيد آن‌قدر كه به آب عنب رسيد

صبحي به منبر آمد و فرمود باك نيست
گر واجبات رفت به ما مستحب رسيد

از نو صلا زدند كه ما را وجب كنند
از رأي‌ها به شيخ همان يك وجب رسيد

مشت و وجب براي همين آفريده شد
بي آنكه انتخاب شود منتخب رسيد

 
جمعي وضو نكرده دويدند در صفوف
آخر نماز جمعه نخواندند و شب رسيد

صفين و نهروان و جمل نوش جانشان
اين كوفيان كه مِهر علي‌شان به سب رسيد

هر كس كه دم زد از ادب مرد حرف بود
هر كس كه فحش داد به فيض ادب رسيد

بعد از سه ماه شعبده رنگ و ننگ و زنگ
آيينه شكسته‌شان از حلب رسيد

شكر خدا كه عابد و زاهد به هم شدند
اين از جلو در آمد و آن از عقب رسيد

دنبال كرسي‌اند بر اين سنگ آسيا
دندان كرم خورده‌شان تا عصب رسيد

با غرب و شرق مسخره بازان يكي شدند
نوبت به ريشخند سران عرب رسيد

گوساله هاي سامري از طور آمدند
با سبز اشتري كه بر آن بولهب رسيد

چيزي نبود حاصل‌شان از هجوم وهم
جز مشت ريسمان كه به كام حطب رسيد

خاموشي‌ام مبين كه در اين آتش نفاق
روحم به چشم آمد و جانم به لب رسيد

پاسخ ب.صبا

وقتی که برد رای مرا دزد شب نبود
البته با سوابق ايشان عجب نبود

هم‌پای با حضرت ابليس می‌دويد
حتی برای لحظه‌ای از آن عقب نبود

پيش بلند قامت مير صبور ما
اين مردک حقير به قدر وجب نبود

هر طور هم حساب کنی، "مشت" يا "وجب"
اربابتان به جان شما منتخب نبود

هيزم‌کشی نبود اگر پيشه شما
ديگر وطن هر آينه در تاب و تب نبود

گر حفظ آبروی مسلمان وجوب داشت ...
هتاکی و دروغ و ريا مستحب نبود!

در  اين لجن‌پراکنی بی‌حسابتان
گوساله‌ هم به قدر شما بی‌ادب نبود

سبزيم تا هميشه و زرديد تا ابد
از شاخه اوفتادنتان بی‌سبب نبود!

هركه آمد بار خود را بست و رفت                     ما همان بدبخت و خوار و بي نصيب

زان چه حاصل چه دروغ و جز دروغ                 زين چه حاصل جز فريب و جز فريب

مادرم جوان كه بود سالهاي اول تدريسش را در  لرستان گذرانده بود، جايي كه شاه دوستي مردمش شهره عام و خاص بود.

 تنها شعار نويس آن سالهاي شهر دختر اصفهاني شيطاني بود كه  بچه هاي مدرسه را مي شوراند و در و ديوار مدرسه را شعارنويسي می کرد، آنقدر پيش رفت تا رئيس فرهنگ بامرام شهر التماسش كرد:  كه براي ما دردسر درست نكن تو از اينجا برو،  من حقوقت را هر ماهه واريز مي كنم!

در همان سالها، مادرم با دختر جوان صاحبخانه دوست شد و او را هم از راه به در كرد تا دور از چشم خانواده در كوچه پس كوچه هاي شهر ديوارها را خط خطي كنند..

انقلاب شد و هردو دختر سرمست از پیروزی حق بر باطل  ازدواج کردند. مادر من با روشنفکری منزوی از خانواده ای سنتی ازدواج کرد و دخترهمسايه با یک مرد شمالي خوشحال و بی دغدغه.